Το Dodge Charger μετρά ήδη 60 χρόνια ζωής, αλλά η ιστορία του ξεκίνησε με ένα απρόσμενο ντεμπούτο το 1966.
Το Dodge Charger έκανε το ντεμπούτο του την 1η Ιανουαρίου 1966, τρεις μήνες αφότου ξεκίνησαν οι πωλήσεις των υπόλοιπων μοντέλων της Dodge για το 1966. Σε μια διαφήμιση που προβλήθηκε στο ημίχρονο του αγώνα Rose Bowl, η εκπρόσωπος της Dodge Pamela Austin παρουσίασε το νέο Charger ως τον «ηγέτη της εξέγερσης της Dodge». Η «Εξέγερση της Dodge» ήταν το κεντρικό θέμα της διαφημιστικής εκστρατείας της Chrysler για το 1966 και το 1967.
Η Dodge οραματιζόταν το Charger ως ένα αυτοκίνητο βασισμένο στην ίδια βασική στρατηγική με το Barracuda της Plymouth. Και τα δύο ήταν fastback που βασίζονταν σε υπάρχοντα μοντέλα. Ενώ το Barracuda χρησιμοποιούσε την πλατφόρμα A-body του Plymouth Valiant, το Charger κατασκευάστηκε πάνω στη μεγαλύτερη πλατφόρμα B-body της Mopar, τοποθετώντας το στην γκάμα της Dodge ένα σκαλί ψηλότερα από το μικρότερο Plymouth.
Το εμπρός μέρος του Charger, οι πόρτες τύπου hardtop, το καπό, οι εμπρός κολόνες και το παρμπρίζ προέρχονταν ξεκάθαρα από το ανασχεδιασμένο Dodge Coronet του 1966. Ωστόσο, ο επικεφαλής σχεδιαστής Carl «Cam» Cameron πρόσθεσε αρκετές χαρακτηριστικές πινελιές, ώστε να δώσει στο Charger τη δική του ταυτότητα.
Μαζί με τη ρέουσα γραμμή της οροφής, που εκτεινόταν σχεδόν μέχρι τον πίσω προφυλακτήρα, ο Cameron σχεδίασε μια κομψή μάσκα με λεπτές οριζόντιες νευρώσεις και κρυφούς προβολείς. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, ο επικεφαλής σχεδιασμού της Chrysler, Elwood Engel, φρόντισε ώστε αυτό το χαρακτηριστικό, μαζί με τα ηλεκτρικά ανοιγόμενα καλύμματα των προβολέων, να ενσωματωθεί στο πήλινο πρόπλασμα φυσικού μεγέθους που παρουσιάστηκε στα ανώτατα στελέχη της Chrysler. Η ιδέα εγκρίθηκε αμέσως.
Το πρόπλασμα του σχεδιαστικού στούντιο χρησιμοποιούσε έναν απλό χειροκίνητο μηχανισμό για τη λειτουργία των καλυμμάτων των προβολέων, αλλά τα Charger παραγωγής χρησιμοποιούσαν δύο ηλεκτροκινητήρες. Οι σχεδιαστές φρόντισαν επίσης ώστε το εμπρός μέρος να δείχνει ολοκληρωμένο, είτε οι προβολείς ήταν αποκαλυμμένοι είτε κρυμμένοι. Στο πίσω μέρος, ένα φωτιστικό σύνολο που εκτεινόταν σε όλο το πλάτος και φωτιζόταν από έξι λαμπτήρες έδινε στο Charger άλλη μία σχεδιαστική λεπτομέρεια που το ξεχώριζε σαφώς από το πιο συμβατικό Coronet.
Στο εσωτερικό, το Charger διαφοροποιούνταν επίσης σημαντικά από το Coronet. Η κομψή καμπίνα του διέθετε τέσσερα ανεξάρτητα καθίσματα τύπου bucket και μια προσεκτικά σχεδιασμένη κεντρική κονσόλα που εκτεινόταν σε όλο το μήκος της. Όπως και στο Barracuda, τα πίσω καθίσματα μπορούσαν να αναδιπλωθούν. Στο Charger, αυτό δημιουργούσε έναν επίπεδο χώρο φόρτωσης επενδεδυμένο με μοκέτα.
Οι τηλεοπτικές διαφημίσεις έδιναν έμφαση στη σχεδίαση και τις επιδόσεις του αυτοκινήτου, προβάλλοντας την πλήρη γκάμα κινητήρων V8 της Chrysler που ήταν διαθέσιμοι για το Charger, μεταξύ των οποίων και ο θρυλικός 426 Street Hemi. Το προωθητικό υλικό των αντιπροσώπων ακολουθούσε μια ευρύτερη προσέγγιση, προβάλλοντας τον πολυτελή χαρακτήρα του αυτοκινήτου και περιγράφοντάς το ακόμη και ως «σπορ στέισον βάγκον».
Ο γενικός διευθυντής της Dodge, Byron Nichols, φέρεται να συνόψισε τις προσδοκίες της εταιρείας λέγοντας: «Δώστε μας ένα αυτοκίνητο ανάμεσα στο Barracuda και το T-Bird, και θα κατακτήσουμε το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς».
Ωστόσο, το Charger πρώτης γενιάς δεν πέτυχε τις πωλήσεις που ήλπιζε η Dodge. Το 1966 πουλήθηκαν περίπου 37.000 Charger, ενώ το 1967 ακολούθησαν μόλις περίπου 16.000.
Παρ’ όλα αυτά, το αυτοκίνητο απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές από έντυπα όπως τα Car and Driver και Car Life. Οι συντάκτες του Car and Driver το αποκάλεσαν μάλιστα «όμορφο Marlin», παραπέμποντας στο fastback κουπέ της American Motors.
Η πορεία του Charger άλλαξε θεαματικά το 1968. Ένας πλήρης ανασχεδιασμός του χάρισε ξεχωριστό αμάξωμα και το χαρακτηριστικό σχήμα «μπουκαλιού Coca-Cola», που θα γινόταν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της εποχής των muscle cars. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν σε σχεδόν 100.000 αυτοκίνητα.
Έξι δεκαετίες μετά το ντεμπούτο του, το Charger παραμένει στην γκάμα της Dodge. Η συνταγή έχει αλλάξει σημαντικά με τα χρόνια, αλλά το όνομα που ξεκίνησε ως ο «ηγέτης της εξέγερσης της Dodge» το 1966 εξακολουθεί να είναι απολύτως ζωντανό — ακόμη και σε μια σύγχρονη έκδοση με ηλεκτρική κίνηση.