Μετά τους διάσημους Hemi V8, η Chrysler ακολούθησε νέα κατεύθυνση το 1958, με έναν απλούστερο και οικονομικότερο κινητήρα.
Αφού έκανε διάσημους τους V8 κινητήρες της με ημισφαιρικούς θαλάμους καύσης, η Chrysler πέρασε σε μια νέα φάση εξέλιξης το 1958, παρουσιάζοντας τον V8 της σειράς B, με σφηνοειδείς θαλάμους καύσης.
Οι κινητήρες Hemi V8 των Chrysler, DeSoto και Dodge αποτελούσαν σημαντικά μηχανολογικά επιτεύγματα, αλλά δεν ήταν ιδανικοί από πλευράς παραγωγής και κερδοφορίας. Οι πολύπλοκοι μηχανισμοί κίνησης των βαλβίδων και η βαριά κατασκευή τους αύξαναν το κόστος παραγωγής. Ακόμη σημαντικότερο ήταν ότι οι τρεις οικογένειες κινητήρων μοιράζονταν ελάχιστα βασικά εξαρτήματα. Για να εξορθολογίσει την παραγωγή, η Chrysler δημιούργησε μια κεντρική ομάδα εξέλιξης κινητήρων, επιφορτισμένη με τη δημιουργία μονάδων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από πολλές μάρκες του ομίλου. Το πρώτο της σχέδιο από λευκό χαρτί ήταν ο V8 της σειράς B, με εσωτερικό κωδικό A561.
Οι δύο πρώτες εκδόσεις παραγωγής εμφανίστηκαν το 1958 με σχετικά περιορισμένο κυβισμό, 5,74 και 5,92 λίτρα (350 και 361 κυβικές ίντσες). Ωστόσο, η σχεδίαση άφηνε μεγάλα περιθώρια για μελλοντική αύξηση. Οι κινητήρες είχαν απόσταση μεταξύ των κέντρων των κυλίνδρων 121,92 χιλιοστά (4,80 ίντσες) και ύψος από τον άξονα του στροφαλοφόρου έως την άνω επιφάνεια του μπλοκ 253,49 χιλιοστά (9,98 ίντσες). Το στιβαρό μπλοκ από χυτοσίδηρο εκτεινόταν κατά 76,2 χιλιοστά (3 ίντσες) κάτω από τον άξονα του στροφαλοφόρου, ενώ κάθε κυλινδροκεφαλή στερεωνόταν με 17 μπουλόνια ανά σειρά κυλίνδρων, αντί για τα συνηθέστερα 10.
Το επόμενο βήμα ήταν η σειρά RB, ή Raised Block, με εσωτερικό κωδικό A652. Ουσιαστικά χρησιμοποιούσε την ίδια αρχιτεκτονική κινητήρα, αλλά το ύψος του μπλοκ αυξήθηκε στα 272,29 χιλιοστά (10,72 ίντσες), ώστε να επιτρέψει μεγαλύτερη διαδρομή εμβόλου και μεγαλύτερο κυβισμό. Στο εσωτερικό της Chrysler, οι δύο συγγενικές οικογένειες V8 ήταν αρχικά γνωστές ως LB (Low Block, χαμηλό μπλοκ) και RB (Raised Block, υπερυψωμένο μπλοκ). Τελικά καθιερώθηκαν οι ονομασίες B και RB.
Από μηχανολογική άποψη, το καθοριστικό χαρακτηριστικό του V8 της σειράς B ήταν ο σφηνοειδής θάλαμος καύσης, τον οποίο η Chrysler αποκαλούσε “τροποποιημένη σφήνα.” Αν και η σχεδίαση ακολουθούσε τη συμβατική προσέγγιση που προτιμούσαν πολλοί κατασκευαστές του Ντιτρόιτ εκείνη την εποχή, δεν ήταν τόσο αποδοτική όσο ένας ημισφαιρικός θάλαμος. Τα πλεονεκτήματά της ήταν μια ελαφρύτερη, πιο συμπαγής κατασκευή με χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Οι κυλινδροκεφαλές από χυτοσίδηρο σχεδιάστηκαν ώστε να είναι εναλλάξιμες μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς σειράς κυλίνδρων, μειώνοντας την πολυπλοκότητα του εξοπλισμού κατασκευής και το κόστος παραγωγής. Τα κοκοράκια των βαλβίδων κατασκευάζονταν από επίπεδα χαλύβδινα ελάσματα που υποβάλλονταν σε διαμόρφωση με πρέσα, συμπίεση ακριβείας και θερμική κατεργασία σύμφωνα με αυστηρές προδιαγραφές. Αυτή η προσέγγιση προσέφερε σημαντική εξοικονόμηση έναντι των σφυρήλατων ή χυτών εξαρτημάτων. Ωστόσο, η Chrysler διατήρησε το δοκιμασμένο σύστημα στήριξης των κοκορακίων της.
Μια ακόμη διαφοροποίηση από την παραδοσιακή διάταξη V8 της Chrysler ήταν η θέση του διανομέα ανάφλεξης. Αντί να βρίσκεται στο πίσω μέρος του κινητήρα, μεταφέρθηκε μπροστά, μακριά από το διαχωριστικό του χώρου επιβατών, για ευκολότερη πρόσβαση. Αυτή η χαρακτηριστική διάταξη καθιστά την οικογένεια B/RB μία από τις ευκολότερα αναγνωρίσιμες πρώιμες σχεδιάσεις V8 της Chrysler. Ο διανομέας ήταν τοποθετημένος υπό γωνία και μοιραζόταν τον μηχανισμό κίνησής του με την αντλία λαδιού, συμβάλλοντας στη μείωση του συνολικού ύψους του κινητήρα και επιτρέποντας χαμηλότερο καπό.
Στο βιβλίο του Chrysler Engines, 1922–1998, ο μηχανικός της Chrysler Willem L. Weertman περιέγραψε ένα πρόβλημα της πρώιμης εξέλιξης, κατά το οποίο τα γρανάζια της αντλίας λαδιού μπλόκαραν, προκαλώντας θραύση λόγω διάτμησης ενός πείρου στον μηχανισμό κίνησης. Επειδή ο διανομέας σταματούσε να περιστρέφεται ταυτόχρονα, ο κινητήρας απλώς έσβηνε, αποτρέποντας σοβαρότερες ζημιές. Όταν επιλύθηκαν αυτά τα αρχικά προβλήματα, η οικογένεια V8 B/RB παρέμεινε στην παραγωγή για πολλά χρόνια. Η σειρά B έφτασε τελικά τα 6,55 λίτρα (400 κυβικές ίντσες), ενώ η RB τα 7,21 λίτρα (440 κυβικές ίντσες). Οι κινητήρες παρέμειναν στην παραγωγή έως το 1978, ενώ η αρχιτεκτονική RB αποτέλεσε επίσης τη βάση για τον Hemi V8 των 6,98 λίτρων (426 κυβικών ιντσών).
Ήδη το 1958, οι κινητήρες της σειράς B διατίθεντο σε διάφορες διαμορφώσεις, συμπεριλαμβανομένων εκδόσεων υψηλών επιδόσεων. Η Plymouth προσέφερε τον Golden Commando V8 στο Fury με ισχύ 227 kW (305 hp). Τα μοντέλα D-500 της Dodge μπορούσαν να εξοπλιστούν με κινητήρες της κατηγορίας των 6,77 λίτρων (413 κυβικών ιντσών), που απέδιδαν έως 239 kW (320 hp), ενώ το DeSoto Adventurer απέδιδε 257 kW (345 hp).
Ωστόσο, μια φιλόδοξη πρωτοβουλία για τη σειρά B το 1958 δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Ένας μικρός αριθμός οχημάτων Plymouth, Dodge και DeSoto εξοπλίστηκε με το ηλεκτρονικό σύστημα ψεκασμού καυσίμου Bendix Electrojector. Το σύστημα δεν ήταν έτοιμο για αξιόπιστη χρήση από τους καταναλωτές και αποσύρθηκε γρήγορα από την αγορά.