Bu, çarpıcı bir başarısızlığın hikâyesi.
1942’de Ford, çeşitli Lincoln ve Mercury modellerini Liquamatic adlı yeni bir otomatik şanzıman türüyle sundu, ancak şirket bunu kısa sürede piyasadan çekti. Bu, çarpıcı bir başarısızlığın hikâyesi.
Bugün pek inandırıcı gelmeyebilir, ancak Ford 1942’de Mercury ve Lincoln modellerinde gerçekten de opsiyon olarak otomatik şanzıman sunmuştu. Günümüzde bu sistem hakkında neredeyse hiçbir şey bilinmiyor; bunun başlıca nedeni, şirketin sistemi piyasaya sunulmasının hemen ardından geri çekmesi ve sipariş edilmiş tüm Liquamatic ünitelerinin fabrikaya geri gönderilmesi.
Liquamatic, debriyaj pedalı bulunan geleneksel üç vitesli bir manuel şanzımanı temel alıyordu, ancak buna birkaç önemli bileşen eklenmişti. İlk olarak, volanın üzerine, debriyaj grubunun önüne bir hidrolik kavrama monte edilmişti. Motor çalıştırıldığında, araç durduğunda ve vites değişimleri sırasında debriyaj kullanımına gerek kalmadan devreye giriyordu. Şanzımanın sağ tarafına ikinci bir kol eklenmişti; bu sayede elektrikle kontrol edilen, vakumla çalışan bir servo, şanzımanı ikinci ve üçüncü vitesler arasında geçirebiliyordu.
Liquamatic ile sürücü, debriyaj pedalını kullanarak birinci, ikinci ve üçüncü vitesleri elle seçebiliyordu. Alternatif olarak şanzıman üçüncü viteste bırakılıp otomatik çalışmasına izin verilebiliyordu. Hidrolik kavramanın kayması ve sistemin ikinci viteste kalkış yapması nedeniyle otomatik moddaki hızlanma, en hafif ifadeyle, ağırdı.
Bu Lincoln Liquamatic şeması, sistemin nasıl çalıştığını daha iyi gösteriyor. 19,3 km/sa (12 mph) hızda, motorun emme manifoldundaki vakumla çalışan, elektrikli bir regülatör ve solenoid tarafından kontrol edilen bir servo, şanzımanı otomatik olarak ikinci vitesten üçüncü vitese geçiriyordu. Ayrıca gaz pedalıyla çalıştırılan bir kickdown anahtarı da vardı; bu, 56,3 km/sa (35 mph) altındaki hızlarda şanzımanın üçüncü vitesten ikinci vitese geçmesini sağlıyordu.
Lincoln Liquamatic şanzımanı, yukarıda görüldüğü gibi geleneksel bir overdrive ünitesi de içeriyordu. Bu ünite, herhangi bir ileri viteste 37 km/sa (23 mph) veya üzerindeki hızlarda devreye giriyordu; ancak sürücü, gösterge panelindeki bir anahtarla bunu devre dışı bırakabiliyordu. 1946 tarihli bir onarım kılavuzundan alınan bu çizim, 1941–1942 Liquamatic sistemini gösterse de, oldukça pahalı olan 189 dolarlık bu opsiyonun yalnızca 1942 için sunulduğu anlaşılıyor. Her iki üniteyi de Borg-Warner’ın bir bölümü olan Detroit Gear tedarik ediyordu.
Ford V8’in tek parça motor bloğu, hidrolik kavramayı barındırabilmek için özel bir döküm gerektirdiğinden Liquamatic şanzımanı, standart üç vitesli manuel şanzımandan yaklaşık 10,2 cm (4 inç) daha uzundu. Bu nedenle yer açmak için radyatörün konumunun değiştirilmesi gerekiyordu. 1942 için üretilen yaklaşık 23.000 Mercury aracın yalnızca 744’ünün Liquamatic ile donatıldığı bildiriliyor. Bazı anlatımlara göre sistemin takıldığı Lincoln sayısı yalnızca sekizdi.
Piyasadan çekilmesinin kesin nedenleri hâlâ belirsiz, ancak sistemin düşük performansı muhtemelen etkenlerden biriydi. Sorunlar ne olursa olsun, bayilere müşterilerin araçlarındaki Liquamatic ünitelerini derhâl geleneksel manuel şanzımanlarla değiştirme talimatı verilecek kadar ciddiydi. Ardından Liquamatic motorlarının ve şanzımanlarının paketlenerek fabrikaya geri gönderilmesi gerekiyordu.
Ancak Minnesota’daki bir Mercury bayisi, Liquamatic ünitesini Dearborn’a hiç geri göndermedi. Bu ünite 1971’de bulundu ve bugün Early Ford V-8 Museum’da sergileniyor; yukarıdaki renkli fotoğraflarda görülen de bu ünite. Uzmanlar, bunun günümüze ulaşan tek Mercury Liquamatic şanzımanı olabileceğini düşünüyor.
Ford Motor Company, kendi otomatik şanzımanını yeniden üretmeye ancak 1951’de başlayacaktı.