1903’te bir doktor, San Francisco’dan New York’a otomobille gidebileceğine 50 dolarına iddiaya girdi.
Bugün, ülkeyi bir uçtan diğerine geçecek bir otomobil yolculuğunu planlamak yalnızca birkaç saat sürebilir. 1903’te ise eyaletler arası otoyollar, benzin istasyonları ve neredeyse hiç işe yarar yol haritası yoktu; Amerika Birleşik Devletleri’nin tamamında yalnızca yaklaşık 241 kilometre (150 mil) kaplamalı yol bulunuyordu. Bunların hepsi şehirlerin içindeydi.
Yolların çoğu, atlar ve arabalar için açılmış toprak patikalardan pek farklı değildi. Pek çok Amerikalı hâlâ otomobili, belki de hiçbir zaman pratik bir ulaşım aracına dönüşmeyecek pahalı bir yenilik olarak görüyordu.
Sonra Horatio Nelson Jackson masaya 50 dolar koydu.
19 Mayıs 1903’te, veremden iyileştikten sonra hekimliği bırakmış 31 yaşındaki Vermontlu doktor Jackson, eşi Bertha ile San Francisco’yu ziyaret ediyordu. University Club’da tesadüfen otomobilin geleceği üzerine bir tartışmaya kulak misafiri oldu.
Hakim görüş, otomobillerin güvenilmez oyuncaklar olduğu ve hiç kimsenin bunlardan biriyle kıtayı baştan başa geçemeyeceği yönündeydi.
Jackson aynı fikirde değildi.
New York’a otomobille 90 günden kısa sürede ulaşabileceğine dair 50 dolarlık bir iddiayı kabul etti.
Birkaç sorun vardı.
Jackson’ın otomobili yoktu. Sürüş deneyimi çok azdı. Hazırlanmış bir güzergâhı da yoktu.
Yine de dört gün sonra yola çıktı.
Jackson, ikinci el bir 1903 model Winton satın aldı ve memleketi olan eyaletin adını vererek ona Vermont dedi. Üstü açık gezi otomobili yaklaşık 14,9 kW (20 hp) güç üretiyor, hava koşullarına karşı ise pek az koruma sağlıyordu.
Bu yolculuk için Winton’ı tavsiye eden 22 yaşındaki tamirci ve eski profesyonel bisiklet yarışçısı Sewall K. Crocker’ı işe aldı.
Otomobile aletler, yedek parçalar, uyku tulumları, battaniyeler, yağmurluklar, silahlar, bir Kodak fotoğraf makinesi ve taşıyabilecekleri kadar yakıt ile yağ yüklediler.
23 Mayıs 1903 öğleden sonra Jackson ve Crocker, Market Street boyunca ilerledi, San Francisco Körfezi’ni feribotla geçti ve doğuya, New York’a doğru yola koyuldu.
Oakland’ı yaklaşık 24 kilometre (15 mil) geçmişlerdi ki bir lastik patladı.
Artık tek yedek lastiklerini de kullanmışlardı.
Amerika’nın ülkeyi baştan başa geçen ilk otomobil yolculuğu daha yeni başlamıştı.
Kötü yollar, sorunun yalnızca bir parçasıydı.
Batı’nın geniş kesimlerinde, modern bir sürücünün tanıyabileceği yol ağına benzer hiçbir şey yoktu.
Jackson ve Crocker patikaları izliyor, yöre halkına yol soruyor ve demiryolu raylarını yön bulmak için kullanıyordu. Gerektiğinde doğrudan rayların ve demiryolu köprülerinin üzerinden ilerliyorlardı.
Mississippi Nehri’nin doğusunda işe yarar yol haritaları bulmak özellikle zordu.
Jackson ayrıca Nevada ve Utah üzerinden daha doğrudan bir güzergâh izlemek yerine bilinçli olarak kuzeye yöneldi. Önceki girişimler, derin çöl kumunun ilk dönem otomobilleri için ne kadar tehlikeli olabileceğini göstermişti.
Böylece Vermont, Wyoming üzerinden doğuya dönmeden önce Kuzey Kaliforniya, Oregon ve Idaho’dan geçti.
Bu dolambaçlı güzergâh yolculuğu kolaylaştırmadı.
27 Mayıs’a gelindiğinde Jackson ve Crocker, Kuzey Kaliforniya’da daha önce hiçbir otomobilin geçmediği engebeli dağ patikalarına tırmanıyordu.
Kayaları elleriyle taşıyor, debriyajı tekrar tekrar onarıyor, delinmiş iç lastikleri yamıyor ve lastikleri şişiriyorlardı. Derelerin çoğunda köprü yoktu; bu da onları doğrudan suya girip otomobilin karşı kıyıya ulaşmasını ummaya zorluyordu.
Geçişlerden birinde su fazla derindi.
Otomobil saplanıp kaldı.
Jackson ve Crocker giysilerini çıkardı, palangalarını yanlarına alıp yürüyerek dereden geçti, palangayı bir ağaca bağladı ve bir halat yardımıyla Winton’ı çekip kurtardı.
Katedilen mesafe arttıkça, ekipmanları da neredeyse aynı hızla kayboluyordu.
Jackson gözlüğünü ve dolma kalemini kaybetti. Bir başka seferde Crocker, tıkanmış bir yağ hattını açmak için otomobilin altına sürünerek girdi ve yaklaşık 7,6 litre (2 ABD galonu) yağa bulandı.
Yine de Kaliforniya’nın Alturas kasabasına vardıklarında Jackson, otomobilin yolun tamamını bitirebileceğine giderek daha fazla inanıyordu.
Yöre halkı ne gördüğünden emin değildi.
Pek çoğu daha önce hiç otomobil görmemişti. Vermont nerede dursa etrafına kalabalıklar toplanıyordu.
Anlatılanlara göre bir kadın, yolun ilerisindeki akrabaları da otomobili görebilsin diye yolculara bilerek yanlış yön tarif etmişti.
Ardından yolculuk bir yarışa dönüştü.
20 Haziran’da Tom Fetch ve Marius Krarup, 8,9 kW (12 hp) gücündeki 1903 model bir Packard Model F ile San Francisco’dan ayrıldı.
Jackson’ın doğaçlama macerasının aksine, Packard seferi aylardır planlanıyordu. Fetch şirketin test sürücüsüydü; Krarup ise Automobile Magazine’de gazeteciydi.
Güzergâhları önceden belirlenmişti. Yol boyunca gerekli noktalara malzemeler yerleştirilmiş, bagajlar trenle gönderilmiş ve bir Packard tamircisi ek destek sağlamıştı.
Packard yalnızca Amerika’yı baştan başa geçmeye çalışmıyordu.
Bu bir tanıtım kampanyasıydı.
Takibin bir bölümünde Fetch ve Krarup, günde Jackson’ın yaklaşık iki katı mesafe katediyordu. Neredeyse bir ay sonra yola çıkmalarına rağmen temmuz başına gelindiğinde aradaki farkı büyük ölçüde kapatmışlardı.
Ancak Packard’ın özenle planlanmış güzergâhı, kendine özgü bir sorun yarattı.
Şirketin reklam müdürü, manzaraların daha iyi reklam fotoğrafları sağlayacağına inandığı için otomobilin güzergâhını Utah ve Colorado’nun manzaralı kesimlerinden geçirmişti.
Bu da Packard’ı engebeli kanyon arazilerine ve Kayalık Dağlar’a yönlendirdi.
Ardından yarışa başka bir otomobil katıldı.
6 Temmuz’da üçüncü bir otomobil San Francisco’dan ayrıldı.
Deneyimli sürücüler ve tamirciler Lester Whitman ile Eugene Hammond, çok daha küçük bir 1902 model Oldsmobile Curved Dash Runabout ile yola çıktı. Bu, tarihe geçmek için üretici desteğiyle gerçekleştirilen bir başka girişimdi.
Artık üç otomobil doğuya doğru yarışıyordu.
Oldsmobile başlangıçta Sierra Nevada’yı hızla geçerek Nevada’ya girdi. Ancak mekanik sorunlar kısa sürede avantajını ortadan kaldırdı.
Bir noktada kırılan bir parça yüzünden küçük Oldsmobile yalnızca geri gidebiliyor, ileri hareket edemiyordu.
Jackson bir anda korunmaya değer bir avantaj elde etmişti.
26 Temmuz sabahı saat 04.30’da Vermont, Manhattan’a girdi.
Son rakamlar dikkat çekiciydi: yaklaşık 9.012 kilometre (5.600 mil), 63 gün, 12 saat ve 30 dakika ve Jackson’ın kendi cebinden harcadığı 8.000 dolar.
PBS’ye göre yolculukta yaklaşık 3.028 litre (800 ABD galonu) benzin tüketildi.
Toplam 8.000 dolarlık harcamaya otomobil, Crocker’ın ücreti, yakıt, yemek, konaklama, lastikler, yedek parçalar ve hatta Budweiser’a harcadıkları 15 dolar da dahildi.
Jackson ayrıca yaklaşık 9,1 kilogram (20 libre) kaybetti.
New York Herald, Winton’ın bu zorlu yolculuğun ardından çamurla kaplı ve ağır biçimde yıpranmış olduğunu yazdı. Çamurluğu kırılmış, ön aksı eğilmişti ama otomobil hedefine ulaşmıştı.
Packard sonunda New York’a ulaştı.
Fetch ve Krarup, Jackson’dan yaklaşık iki hafta sonra geldi. İşin ilginç yanı, toplam yolculuk sürelerinin Jackson’ınkinden yaklaşık bir buçuk gün daha kısa olmasıydı.
Ancak San Francisco’dan neredeyse bir ay sonra ayrılmışlardı.
Bu yüzden yine de ikinci oldular.
Oldsmobile üçüncü geldi.
Whitman ve Hammond, yolda 73 gün geçirdikten sonra 17 Eylül’de New York’a ulaştı. Ardından kuzeye, Boston’a devam ettiler ve burada Oldsmobile’ın ön tekerleklerini Atlas Okyanusu’nun sularına indirdiler.
Bu, şirketin kendisine ait bir tanıtım başarısını ilan etmesini sağladı: denizden denize yapılan ilk otomobil geçişi.
1903’ün sonuna gelindiğinde üç otomobil Amerika Birleşik Devletleri’ni baştan başa geçmişti.
Artık soru bunun yapılıp yapılamayacağı değildi.
Soru, ne kadar hızlı yapılabileceğiydi.
Orijinal 1903 model Winton Vermont, Bud’ın minik sürüş gözlüğüyle birlikte Smithsonian Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi’nin koleksiyonunda korunuyor.