Dodge Charger telah bertahan selama 60 tahun, tetapi kisahnya bermula dengan kemunculan sulung yang tidak disangka pada 1966.
Dodge Charger membuat penampilan sulung pada 1 Januari 1966, tiga bulan selepas model-model lain dalam barisan Dodge 1966 mula dijual. Dalam iklan yang disiarkan semasa persembahan separuh masa Rose Bowl, jurucakap Dodge, Pamela Austin, memperkenalkan Charger baharu sebagai “pemimpin pemberontakan Dodge.” “Pemberontakan Dodge” ialah tema pemasaran Chrysler bagi 1966 dan 1967.
Dodge membayangkan Charger sebagai kereta yang dibina berlandaskan strategi asas yang sama seperti Plymouth Barracuda. Kedua-duanya ialah fastback berasaskan model sedia ada. Walaupun Barracuda menggunakan platform Valiant A-body milik Plymouth, Charger dibina di atas Mopar B-body yang lebih besar, meletakkannya satu tahap lebih tinggi daripada Plymouth yang lebih kecil dalam barisan Dodge.
Bahagian hadapan, pintu hardtop, bonet, tiang hadapan dan cermin hadapan Charger jelas berasal daripada Dodge Coronet 1966 yang direka semula. Namun, ketua pereka Carl “Cam” Cameron menambah beberapa sentuhan tersendiri untuk memberikan Charger identitinya sendiri.
Selain garis bumbungnya yang melandai hingga hampir ke bampar belakang, Cameron mereka gril elegan dengan gerigi mendatar halus dan lampu hadapan tersembunyi. Menurut catatan pada masa itu, ketua reka bentuk Chrysler, Elwood Engel, memastikan ciri tersebut, termasuk penutup lampu hadapan yang dikendalikan secara elektrik, dimasukkan ke dalam model tanah liat bersaiz sebenar yang ditunjukkan kepada eksekutif tertinggi Chrysler. Idea itu terus diluluskan.
Model studio menggunakan mekanisme manual ringkas untuk mengendalikan penutup lampu hadapan, tetapi Charger pengeluaran menggunakan dua motor elektrik. Para pereka juga memastikan bahagian hadapan kelihatan lengkap sama ada lampu hadapan terdedah atau tersembunyi. Di belakang, unit lampu belakang selebar badan yang diterangi enam mentol memberikan Charger satu lagi perincian gaya yang jelas membezakannya daripada Coronet yang lebih konvensional.
Di dalam, Charger menawarkan satu lagi perbezaan besar berbanding Coronet. Kabinnya yang elegan menampilkan empat tempat duduk bucket individu dan konsol tengah sepanjang kabin yang direka dengan teliti. Seperti Barracuda, tempat duduk belakang boleh dilipat. Dalam Charger, ini menghasilkan ruang kargo rata yang dilapisi permaidani.
Iklan televisyen menekankan gaya dan prestasi kereta itu, dengan menonjolkan keseluruhan rangkaian enjin V8 Chrysler yang tersedia untuk Charger, termasuk 426 Street Hemi yang legenda. Bahan promosi pengedar mengambil pendekatan lebih luas dengan mempromosikan sifat mewah kereta itu, malah menggambarkannya sebagai “wagon sukan.”
Pengurus besar Dodge, Byron Nichols, dilaporkan merumuskan harapan syarikat dengan berkata, “Berikan kami sebuah kereta yang berada di antara Barracuda dan T-Bird, dan kami akan menguasai sebahagian besar pasaran.”
Namun, Charger generasi pertama tidak mencapai jualan yang diharapkan Dodge. Kira-kira 37,000 buah Charger terjual pada 1966, diikuti hanya sekitar 16,000 buah pada 1967.
Kereta itu tetap menerima ulasan yang penuh pujian daripada penerbitan termasuk Car and Driver dan Car Life. Para editor Car and Driver malah menggelarnya “Marlin yang cantik,” merujuk kepada coupe fastback keluaran American Motors.
Nasib Charger berubah secara mendadak untuk tahun 1968. Reka bentuk semula menyeluruh memberikannya badan yang unik serta bentuk “botol Coke” tersendiri yang kemudiannya menjadi salah satu bentuk paling mudah dikenali dalam era kereta muscle. Jualan meningkat kepada hampir 100,000 buah kereta.
Enam dekad selepas penampilan sulungnya, Charger kekal dalam barisan Dodge. Formulanya telah banyak berubah sepanjang tahun-tahun tersebut, tetapi nama yang bermula sebagai “pemimpin pemberontakan Dodge” pada 1966 masih terus hidup—termasuk versi moden yang menggunakan kuasa elektrik.