Hemi Chrysler Terlalu Mahal untuk Dibina. Pelan B pada 1958 Menjadi Legenda V8

Selepas memasyhurkan enjin V8 berkepala hemisfera, Chrysler memasuki fasa pembangunan baharu pada 1958 dengan pengenalan V8 siri B yang mempunyai kebuk pembakaran berbentuk baji.

Enjin V8 Hemi keluaran Chrysler, DeSoto dan Dodge merupakan pencapaian kejuruteraan yang besar, tetapi tidak ideal dari sudut pembuatan dan keuntungan. Reka bentuk rangkaian injap yang rumit serta binaannya yang berat menjadikan enjin tersebut mahal untuk dihasilkan. Lebih penting lagi, ketiga-tiga keluarga enjin itu hanya berkongsi sedikit komponen utama. Untuk memperkemas pengeluaran, Chrysler menubuhkan kumpulan pembangunan enjin berpusat yang ditugaskan menghasilkan enjin untuk digunakan oleh pelbagai jenama dalam syarikat itu. Reka bentuk pertamanya yang dibangunkan dari awal ialah V8 siri B, dengan kod dalaman A561.

Dua versi pengeluaran pertama muncul pada 1958 dengan sesaran yang agak sederhana, iaitu 350 dan 361 inci padu. Namun, reka bentuk itu menyediakan banyak ruang untuk peningkatan pada masa hadapan. Enjin tersebut mempunyai jarak antara pusat gerek silinder 4.80 inci dan ketinggian dek 9.98 inci. Blok besi tuang yang kukuh memanjang sejauh 3 inci di bawah garis tengah aci engkol, manakala setiap kepala silinder diikat dengan 17 bolt bagi setiap barisan silinder, berbanding 10 bolt yang lebih lazim digunakan.

Perkembangan seterusnya ialah siri RB, atau Raised Block, dengan kod dalaman A652. Pada asasnya, seni bina enjinnya sama, tetapi ketinggian dek ditambah kepada 10.72 inci untuk menampung lejang omboh yang lebih panjang dan sesaran lebih besar. Dalam Chrysler, dua keluarga V8 yang berkaitan ini pada mulanya dikenali sebagai LB (Low Block) dan RB (Raised Block). Nama B dan RB akhirnya menjadi sebutan standard.

Dari perspektif kejuruteraan, ciri utama V8 siri B ialah kebuk pembakaran berbentuk baji, yang dipanggil Chrysler sebagai “baji diubah suai.” Walaupun reka bentuk ini mengikuti pendekatan konvensional yang digemari kebanyakan pengeluar di Detroit ketika itu, kecekapannya tidak setanding kebuk hemisfera. Kelebihannya ialah binaan yang lebih ringan, lebih kompak dan lebih murah untuk dihasilkan.

Kepala silinder besi tuang direka supaya boleh saling ditukar antara barisan silinder kiri dan kanan, sekali gus mengurangkan kerumitan perkakasan pembuatan dan kos pengeluaran. Lengan jumpelang dibuat daripada kepingan keluli rata yang melalui proses pengecapan, penempaan tekan tepat dan rawatan haba mengikut spesifikasi yang teliti. Pendekatan ini memberikan penjimatan besar berbanding komponen tempaan atau tuangan. Bagaimanapun, Chrysler mengekalkan sistem pemasangan lengan jumpelang yang telah terbukti keberkesanannya.

Satu lagi perubahan daripada susun atur V8 tradisional Chrysler ialah kedudukan pengagih pencucuhan. Daripada diletakkan di belakang enjin, komponen itu dipindahkan ke hadapan, jauh daripada sekat api supaya lebih mudah dicapai. Susunan tersendiri ini menjadikan keluarga B/RB antara reka bentuk V8 awal Chrysler yang paling mudah dikenal pasti. Pengagih itu dipasang secara menyerong dan berkongsi pemacu dengan pam minyak, membantu mengurangkan ketinggian keseluruhan enjin agar profil bonet lebih rendah.

Dalam bukunya Chrysler Engines, 1922–1998, jurutera Chrysler Willem L. Weertman menerangkan masalah pada peringkat awal pembangunan apabila gear pam minyak tersekat, lalu memutuskan pin dalam mekanisme pemacu akibat daya ricih. Oleh sebab pengagih turut berhenti berputar pada masa yang sama, enjin terus terhenti, sekali gus mengelakkan kerosakan yang lebih serius. Setelah masalah awal itu diselesaikan, keluarga V8 B/RB menikmati tempoh pengeluaran yang panjang. Siri B akhirnya meningkat kepada 400 inci padu, manakala RB mencapai 440 inci padu. Enjin-enjin ini terus dihasilkan hingga 1978, dan seni bina RB juga menjadi asas kepada V8 Hemi 426 inci padu.

Menjelang 1958, enjin siri B ditawarkan dalam beberapa konfigurasi, termasuk versi berprestasi tinggi. Plymouth menawarkan V8 Golden Commando dalam Fury dengan kuasa 305 kuasa kuda. Model D-500 Dodge boleh dilengkapi enjin dalam kelas 413 inci padu yang menghasilkan sehingga 320 kuasa kuda, manakala DeSoto Adventurer menghasilkan 345 kuasa kuda.

Namun, satu inisiatif siri B yang bercita-cita tinggi pada 1958 gagal mendapat sambutan. Sebilangan kecil kenderaan Plymouth, Dodge dan DeSoto dilengkapi suntikan bahan api elektronik Bendix Electrojector. Sistem itu belum bersedia untuk penggunaan pengguna yang boleh dipercayai dan segera ditarik balik daripada pasaran.