De ‘leider van de Dodge-rebellie’: de Dodge Charger uit 1966

De Dodge Charger debuteerde op 1 januari 1966, drie maanden nadat de rest van Dodges modellenreeks voor 1966 in de verkoop was gegaan. In een reclamespot tijdens de rust van de Rose Bowl introduceerde Dodge-woordvoerster Pamela Austin de nieuwe Charger als de “leider van de Dodge-rebellie”. De “Dodge-rebellie” was Chryslers marketingthema voor 1966 en 1967.

Dodge bedacht de Charger als een auto volgens dezelfde basisstrategie als Plymouths Barracuda. Beide waren fastbacks op basis van bestaande modellen. Terwijl de Barracuda het A-body-platform van de Plymouth Valiant gebruikte, werd de Charger gebouwd op het grotere Mopar B-body-platform. Daarmee kwam hij binnen Dodges aanbod een trede boven de kleinere Plymouth te staan.

De neus, hardtopportieren, motorkap, voorste dakstijlen en voorruit van de Charger waren duidelijk afgeleid van de vernieuwde Dodge Coronet uit 1966. Hoofdontwerper Carl “Cam” Cameron voegde echter verschillende onderscheidende details toe om de Charger een eigen identiteit te geven.

Naast de vloeiende daklijn, die bijna tot aan de achterbumper doorliep, ontwierp Cameron een elegante grille met fijne horizontale lamellen en verborgen koplampen. Volgens verslagen uit die tijd zorgde Chrysler-designchef Elwood Engel ervoor dat dit kenmerk, inclusief de elektrisch bediende koplampkleppen, werd verwerkt in het kleimodel op ware grootte dat aan de hoogste leidinggevenden van Chrysler werd getoond. Het idee werd onmiddellijk goedgekeurd.

Het studiomodel gebruikte een eenvoudig handmatig mechanisme om de koplampkleppen te bedienen, maar productie-Chargers kregen twee elektromotoren. De ontwerpers zorgden er ook voor dat de neus er zowel met zichtbare als met verborgen koplampen verzorgd uitzag. Aan de achterkant gaf een achterlichtunit over de volle breedte, verlicht door zes lampjes, de Charger nog een stijldetail dat hem duidelijk onderscheidde van de conventionelere Coronet.

Ook vanbinnen week de Charger sterk af van de Coronet. Het elegante interieur had vier afzonderlijke kuipstoelen en een zorgvuldig ontworpen middenconsole over de volle lengte. Net als bij de Barracuda konden de achterstoelen worden neergeklapt. In de Charger ontstond zo een vlakke, met tapijt beklede laadruimte.

Televisiereclames benadrukten de vormgeving en prestaties van de auto en vestigden de aandacht op het volledige aanbod Chrysler-V8-motoren voor de Charger, waaronder de legendarische 426 Street Hemi. Dealermateriaal koos een bredere invalshoek, prees het luxueuze karakter van de auto en omschreef hem zelfs als een “sportieve stationwagen”.

Dodge-directeur Byron Nichols zou de verwachtingen van het bedrijf als volgt hebben samengevat: “Geef ons een auto tussen de Barracuda en de T-Bird, en we hebben het grootste deel van de markt.”

De eerste generatie Charger behaalde echter niet de verkoopcijfers waarop Dodge had gehoopt. In 1966 werden ongeveer 37.000 Chargers verkocht, gevolgd door slechts circa 16.000 in 1967.

De auto kreeg desondanks enthousiaste recensies van bladen als Car and Driver en Car Life. De redacteuren van Car and Driver noemden hem zelfs een “mooie Marlin”, een verwijzing naar de fastbackcoupé van American Motors.

Voor 1968 keerde het tij voor de Charger ingrijpend. Een volledig nieuw ontwerp gaf hem een eigen carrosserie en de kenmerkende “colaflesvorm”, die een van de herkenbaarste vormen uit het musclecartijdperk zou worden. De verkoop steeg tot bijna 100.000 auto's.

Zes decennia na zijn debuut maakt de Charger nog steeds deel uit van het Dodge-gamma. De formule is door de jaren heen aanzienlijk veranderd, maar de naam die in 1966 begon als de “leider van de Dodge-rebellie” is nog altijd springlevend—ook in de vorm van een moderne versie met elektrische aandrijving.