Dodge Charger 60 yildan beri mavjud, ammo uning tarixi 1966-yildagi kutilmagan debyutdan boshlangan.
Dodge Charger 1966-yil 1-yanvarda, Dodge’ning 1966-yilgi boshqa modellari sotuvga chiqqanidan uch oy o‘tib ilk bor namoyish etildi. Rose Bowl o‘yini tanaffusidagi shou paytida efirga uzatilgan reklamada Dodge vakili Pamela Austin yangi Charger’ni “Dodge isyonining yetakchisi” deb tanishtirdi. “Dodge isyoni” Chrysler’ning 1966 va 1967-yillardagi marketing mavzusi edi.
Dodge Charger’ni Plymouth Barracuda bilan bir xil asosiy strategiya asosida yaratiladigan avtomobil sifatida tasavvur qilgan. Ikkalasi ham mavjud modellarga asoslangan fastbeklar edi. Barracuda Plymouth Valiant’ning A-body platformasidan foydalangan bo‘lsa, Charger kattaroq Mopar B-body platformasida yaratilgan. Bu uni Dodge modellari qatorida kichikroq Plymouth’dan bir pog‘ona yuqoriga qo‘yardi.
Charger’ning old qismi, hardtop turidagi eshiklari, kapoti, old ustunlari va old oynasi qayta ishlangan 1966-yilgi Dodge Coronet’dan olingani yaqqol ko‘rinardi. Ammo bosh dizayner Carl “Cam” Cameron Charger’ga o‘ziga xos qiyofa berish uchun bir nechta alohida detallarni qo‘shdi.
Deyarli orqa bampergacha cho‘zilgan qiya tom chizig‘i bilan birga, Cameron ingichka gorizontal elementlar va yashirin faralarga ega nafis radiator panjarasini ishlab chiqdi. O‘sha davrdagi ma’lumotlarga ko‘ra, Chrysler dizayn rahbari Elwood Engel bu yechim, jumladan elektr bilan boshqariladigan fara qopqoqlari, Chrysler’ning oliy rahbariyatiga ko‘rsatilgan to‘liq o‘lchamli loy maketga kiritilishini ta’minlagan. G‘oya darhol ma’qullangan.
Studiyadagi maket fara qopqoqlarini harakatlantirish uchun oddiy qo‘l mexanizmidan foydalangan, biroq seriyali Charger’larda ikkita elektr motor ishlatilgan. Dizaynerlar faralar ochiq yoki yashirilgan holatda bo‘lishidan qat’i nazar, old qism yaxlit ko‘rinishini ham ta’minlashgan. Orqada butun kenglik bo‘ylab cho‘zilgan, oltita lampochka bilan yoritiladigan chiroqlar bloki Charger’ni an’anaviyroq Coronet’dan aniq ajratib turuvchi yana bir dizayn detali bo‘lgan.
Charger ichki jihozlanishi bilan ham Coronet’dan sezilarli farq qilgan. Uning nafis salonida to‘rtta alohida kovshsimon o‘rindiq va butun uzunlik bo‘ylab cho‘zilgan puxta ishlangan markaziy konsol bor edi. Barracuda’dagi kabi, orqa o‘rindiqlarni buklash mumkin edi. Charger’da bu gilam qoplangan tekis yuk maydonini hosil qilardi.
Televizion reklama avtomobilning dizayni va dinamik imkoniyatlariga urg‘u berib, Charger uchun mavjud Chrysler V8 dvigatellarining to‘liq qatorini, jumladan afsonaviy 426 Street Hemi’ni alohida ko‘rsatgan. Dilerlar uchun materiallar kengroq yondashuvni qo‘llab, avtomobilning yuqori toifali xususiyatini targ‘ib qilgan va hatto uni “sport universali” deb ta’riflagan.
Aytilishicha, Dodge bosh direktori Byron Nichols kompaniyaning umidlarini shunday umumlashtirgan: “Bizga Barracuda bilan T-Bird orasidagi avtomobilni bering, shunda bozorning katta qismi bizniki bo‘ladi”.
Biroq birinchi avlod Charger Dodge kutgan savdo natijalariga erishmadi. 1966-yilda taxminan 37 000 ta Charger sotilgan bo‘lsa, 1967-yilda bu ko‘rsatkich atigi 16 000 atrofida bo‘lgan.
Shunga qaramay, avtomobil Car and Driver hamda Car Life kabi nashrlarda katta maqtovga sazovor bo‘lgan. Car and Driver muharrirlari hatto uni “chiroyli Marlin” deb atashgan. Bu American Motors’ning fastbek kupesiga ishora edi.
1968-yilda Charger’ning taqdiri keskin o‘zgardi. To‘liq qayta ishlangan dizayn unga o‘ziga xos kuzov va “Coca-Cola shishasi” shaklini berdi. Bu shakl kuchli Amerika avtomobillari — maslkarlar davrining eng taniqli qiyofalaridan biriga aylandi. Sotuvlar qariyb 100 000 ta avtomobilga yetdi.
Debyutidan olti o‘n yillik o‘tib ham Charger Dodge modellari qatorida qolmoqda. Yillar davomida uning konsepsiyasi ancha o‘zgardi, biroq 1966-yilda “Dodge isyonining yetakchisi” sifatida paydo bo‘lgan nom hanuz yashab kelmoqda, jumladan elektr yuritmali zamonaviy versiyada ham.