„Przywódca rebelii Dodge’a”: Dodge Charger z 1966 roku

Dodge Charger zadebiutował 1 stycznia 1966 roku, trzy miesiące po rozpoczęciu sprzedaży pozostałych modeli Dodge’a na rok 1966. W reklamie wyemitowanej podczas widowiska w przerwie meczu Rose Bowl przedstawicielka marki Dodge, Pamela Austin, zaprezentowała nowego Chargera jako “przywódcę rebelii Dodge’a”. “Rebelia Dodge’a” była motywem przewodnim marketingu Chryslera w latach 1966 i 1967.

Dodge postrzegał Chargera jako samochód oparty na tej samej podstawowej strategii co Barracuda Plymoutha. Oba były fastbackami bazującymi na istniejących modelach. Barracuda wykorzystywała platformę A-body Plymoutha Valianta, natomiast Charger powstał na większej platformie Mopar B-body, co plasowało go w gamie Dodge’a o szczebel wyżej od mniejszego Plymoutha.

Przód Chargera, drzwi typu hardtop, maska, przednie słupki i szyba czołowa wyraźnie wywodziły się ze zmodernizowanego Dodge’a Coroneta z 1966 roku. Jednak główny projektant Carl “Cam” Cameron dodał kilka charakterystycznych elementów, aby nadać Chargerowi własną tożsamość.

Oprócz płynnie opadającej linii dachu, sięgającej niemal do tylnego zderzaka, Cameron zaprojektował elegancką atrapę chłodnicy z drobnymi poziomymi elementami i ukrytymi reflektorami. Według ówczesnych relacji szef stylistów Chryslera, Elwood Engel, dopilnował, by rozwiązanie to, wraz z elektrycznie sterowanymi osłonami reflektorów, znalazło się w pełnowymiarowym modelu z gliny pokazanym najwyższemu kierownictwu Chryslera. Pomysł został natychmiast zaakceptowany.

Model w studiu miał prosty ręczny mechanizm poruszający osłonami reflektorów, ale seryjne Chargery korzystały z dwóch silników elektrycznych. Projektanci zadbali również o to, by przód wyglądał na kompletny zarówno z odsłoniętymi, jak i ukrytymi reflektorami. Z tyłu zespół lamp rozciągający się na całą szerokość samochodu, podświetlany sześcioma żarówkami, stanowił kolejny detal stylistyczny wyraźnie odróżniający Chargera od bardziej konwencjonalnego Coroneta.

Wnętrze Chargera stanowiło kolejne istotne odejście od Coroneta. Elegancka kabina miała cztery oddzielne fotele kubełkowe oraz starannie zaprojektowaną konsolę środkową biegnącą przez całą jej długość. Podobnie jak w Barracudzie, tylne siedzenia można było złożyć. W Chargerze powstawała w ten sposób płaska przestrzeń ładunkowa wyłożona wykładziną.

Reklamy telewizyjne podkreślały stylistykę i osiągi samochodu, eksponując pełną gamę silników V8 Chryslera dostępnych w Chargerze, w tym legendarny 426 Street Hemi. Materiały dla dealerów przyjmowały szerszą perspektywę, promując luksusowy charakter auta, a nawet określając je jako “sportowe kombi”.

Dyrektor generalny Dodge’a, Byron Nichols, miał podsumować oczekiwania firmy słowami: “Dajcie nam samochód pomiędzy Barracudą a T-Birdem, a zdobędziemy większość rynku”.

Charger pierwszej generacji nie osiągnął jednak sprzedaży, na jaką liczył Dodge. W 1966 roku sprzedano około 37 000 Chargerów, a w 1967 roku już tylko około 16 000.

Mimo to samochód zebrał entuzjastyczne recenzje w takich czasopismach jak Car and Driver i Car Life. Redaktorzy Car and Driver nazwali go nawet “pięknym Marlinem”, nawiązując do coupé typu fastback firmy American Motors.

Los Chargera diametralnie odmienił się w roku 1968. Całkowite przeprojektowanie przyniosło mu własne nadwozie i charakterystyczny kształt “butelki Coca-Coli”, który stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych form epoki muscle carów. Sprzedaż wzrosła do niemal 100 000 samochodów.

Sześć dekad po debiucie Charger nadal należy do gamy Dodge’a. Jego koncepcja znacznie zmieniała się przez lata, ale nazwa, która w 1966 roku pojawiła się jako “przywódca rebelii Dodge’a”, wciąż pozostaje żywa — także w nowoczesnej wersji z napędem elektrycznym.