Χωρίς δρόμους, χωρίς χάρτη, χωρίς αυτοκίνητο: Το στοίχημα των 50 δολαρίων που έστειλε έναν γιατρό να διασχίσει την Αμερική

Σήμερα, ο σχεδιασμός ενός οδικού ταξιδιού από τη μία άκρη της χώρας στην άλλη μπορεί να πάρει μόλις λίγες ώρες. Το 1903 δεν υπήρχαν διαπολιτειακοί αυτοκινητόδρομοι, ούτε πρατήρια καυσίμων, σχεδόν κανένας χρήσιμος οδικός χάρτης και μόλις περίπου 241 χιλιόμετρα (150 μίλια) ασφαλτοστρωμένων δρόμων σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλοι βρίσκονταν μέσα σε πόλεις.

Οι περισσότεροι δρόμοι ήταν ουσιαστικά χωμάτινα μονοπάτια φτιαγμένα για άλογα και άμαξες. Πολλοί Αμερικανοί εξακολουθούσαν να βλέπουν το αυτοκίνητο ως μια ακριβή καινοτομία που ίσως δεν θα γινόταν ποτέ πρακτικό μέσο μετακίνησης.

Τότε ο Χοράτιο Νέλσον Τζάκσον έβαλε 50 δολάρια στο τραπέζι.

Στις 19 Μαΐου 1903, ο Τζάκσον, ένας 31χρονος γιατρός από το Βερμόντ που είχε εγκαταλείψει την άσκηση της ιατρικής αφού ανάρρωσε από φυματίωση, επισκεπτόταν το Σαν Φρανσίσκο με τη σύζυγό του, Μπέρθα. Στο University Club έτυχε να ακούσει μια συζήτηση για το μέλλον του αυτοκινήτου.

Η επικρατούσα άποψη ήταν ότι τα αυτοκίνητα ήταν αναξιόπιστα παιχνίδια και ότι κανείς δεν θα οδηγούσε ένα από αυτά από τη μία άκρη της ηπείρου στην άλλη.

Ο Τζάκσον διαφωνούσε.

Δέχτηκε ένα στοίχημα 50 δολαρίων ότι μπορούσε να φτάσει στη Νέα Υόρκη με αυτοκίνητο σε λιγότερες από 90 ημέρες.

Υπήρχαν μερικά προβλήματα.

Ο Τζάκσον δεν είχε αυτοκίνητο. Είχε ελάχιστη εμπειρία οδήγησης. Δεν είχε προετοιμάσει καμία διαδρομή.

Τέσσερις ημέρες αργότερα, ξεκίνησε παρ' όλα αυτά.

Ένα αυτοκίνητο, ένας μηχανικός και σχεδόν κανένα σχέδιο

Ο Τζάκσον αγόρασε ένα μεταχειρισμένο Winton του 1903 και το ονόμασε Vermont, από την πολιτεία καταγωγής του. Το ανοικτό αυτοκίνητο τουρισμού απέδιδε περίπου 15 kW (20 hp) και προσέφερε ελάχιστη προστασία από τις καιρικές συνθήκες.

Προσέλαβε τον Σιούολ Κ. Κρόκερ, έναν 22χρονο μηχανικό και πρώην επαγγελματία ποδηλάτη αγώνων, ο οποίος του είχε προτείνει το Winton για το ταξίδι.

Φόρτωσαν το αυτοκίνητο με εργαλεία, ανταλλακτικά, υπνόσακους, κουβέρτες, αδιάβροχο εξοπλισμό, όπλα, μια φωτογραφική μηχανή Kodak και όσο καύσιμο και λάδι μπορούσαν να μεταφέρουν.

Το απόγευμα της 23ης Μαΐου 1903, ο Τζάκσον και ο Κρόκερ οδήγησαν κατά μήκος της Market Street, διέσχισαν τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο με φέρι και κατευθύνθηκαν ανατολικά προς τη Νέα Υόρκη.

Είχαν διανύσει περίπου 24 χιλιόμετρα (15 μίλια) πέρα από το Όκλαντ όταν έσκασε ένα ελαστικό.

Η μοναδική τους ρεζέρβα είχε πλέον χρησιμοποιηθεί.

Το πρώτο ταξίδι με αυτοκίνητο από τη μία άκρη της Αμερικής στην άλλη μόλις που είχε αρχίσει.

Δεν υπήρχε δρόμος να ακολουθήσουν

Οι κακοί δρόμοι ήταν μόνο ένα μέρος του προβλήματος.

Σε μεγάλα τμήματα της Δύσης δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει το οδικό δίκτυο που θα αναγνώριζε ένας σημερινός οδηγός.

Ο Τζάκσον και ο Κρόκερ ακολουθούσαν μονοπάτια, ζητούσαν οδηγίες από τους ντόπιους και χρησιμοποιούσαν τις σιδηροδρομικές γραμμές ως σημεία αναφοράς. Όταν ήταν απαραίτητο, οδηγούσαν απευθείας πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές και στις υπερυψωμένες σιδηροδρομικές γέφυρες.

Ανατολικά του ποταμού Μισισιπή ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να βρεθούν χρήσιμοι οδικοί χάρτες.

Ο Τζάκσον επέλεξε επίσης σκόπιμα να κατευθυνθεί βόρεια, αντί να ακολουθήσει μια πιο άμεση διαδρομή μέσω της Νεβάδας και της Γιούτας. Προηγούμενες απόπειρες είχαν δείξει πόσο επικίνδυνη μπορούσε να είναι η βαθιά άμμος της ερήμου για ένα αυτοκίνητο εκείνης της εποχής.

Έτσι, το Vermont πέρασε από τη Βόρεια Καλιφόρνια, το Όρεγκον και το Άινταχο, προτού στρίψει ανατολικά και διασχίσει το Γουαϊόμινγκ.

Η παράκαμψη δεν έκανε το ταξίδι ευκολότερο.

Τα βουνά παραλίγο να βάλουν τέλος στο ταξίδι

Μέχρι τις 27 Μαΐου, ο Τζάκσον και ο Κρόκερ ανέβαιναν κακοτράχαλα ορεινά μονοπάτια στη Βόρεια Καλιφόρνια, από τα οποία δεν είχε περάσει ποτέ αυτοκίνητο.

Μετακινούσαν ογκόλιθους με τα χέρια, επισκεύαζαν επανειλημμένα τον συμπλέκτη, μπάλωναν τρυπημένες σαμπρέλες και φούσκωναν τα ελαστικά. Τα ρέματα συχνά δεν είχαν γέφυρες, αναγκάζοντάς τους να οδηγούν κατευθείαν μέσα στο νερό και να ελπίζουν ότι το αυτοκίνητο θα έφτανε στην απέναντι όχθη.

Ένα πέρασμα ήταν απλώς πολύ βαθύ.

Το αυτοκίνητο κόλλησε.

Ο Τζάκσον και ο Κρόκερ έβγαλαν τα ρούχα τους, διέσχισαν πεζή το ρέμα με το πολύσπαστό τους, το στερέωσαν σε ένα δέντρο και χρησιμοποίησαν ένα συρματόσχοινο για να απεγκλωβίσουν το Winton.

Ο εξοπλισμός τους χανόταν σχεδόν τόσο γρήγορα όσο συσσωρεύονταν τα χιλιόμετρα.

Ο Τζάκσον έχασε τα γυαλιά και την πένα του. Σε άλλη περίπτωση, ο Κρόκερ σύρθηκε κάτω από το αυτοκίνητο για να καθαρίσει έναν φραγμένο σωλήνα λαδιού και κατέληξε καλυμμένος με περίπου 7,6 λίτρα λαδιού (δύο αμερικανικά γαλόνια).

Ωστόσο, όταν έφτασαν στο Αλτούρας της Καλιφόρνιας, ο Τζάκσον ήταν ολοένα και πιο πεπεισμένος ότι το αυτοκίνητο μπορούσε να ολοκληρώσει όλη τη διαδρομή.

Οι ντόπιοι δεν ήταν σίγουροι τι έβλεπαν.

Πολλοί δεν είχαν δει ποτέ πριν αυτοκίνητο. Πλήθη συγκεντρώνονταν γύρω από το Vermont όπου κι αν σταματούσε.

Μια γυναίκα φέρεται να έδωσε στους ταξιδιώτες σκόπιμα λανθασμένες οδηγίες, ώστε συγγενείς της που βρίσκονταν πιο κάτω στον δρόμο να έχουν την ευκαιρία να δουν το αυτοκίνητο.

Έπειτα, το ταξίδι έγινε αγώνας.

Η Packard μπαίνει στο κυνήγι

Στις 20 Ιουνίου, ο Τομ Φετς και ο Μάριους Κράρουπ αναχώρησαν από το Σαν Φρανσίσκο με ένα Packard Model F του 1903, ισχύος 9 kW (12 hp).

Σε αντίθεση με την αυτοσχέδια περιπέτεια του Τζάκσον, η αποστολή της Packard σχεδιαζόταν επί μήνες. Ο Φετς ήταν οδηγός δοκιμών της εταιρείας, ενώ ο Κράρουπ ήταν δημοσιογράφος του Automobile Magazine.

Η διαδρομή τους είχε χαραχθεί εκ των προτέρων. Εφόδια είχαν τοποθετηθεί κατά μήκος της, οι αποσκευές μεταφέρονταν με τρένο και ένας μηχανικός της Packard παρείχε πρόσθετη υποστήριξη.

Η Packard δεν προσπαθούσε απλώς να διασχίσει την Αμερική.

Ήταν μια διαφημιστική εκστρατεία.

Σε ένα μέρος της καταδίωξης, ο Φετς και ο Κράρουπ κάλυπταν καθημερινά περίπου διπλάσια απόσταση από τον Τζάκσον. Μέχρι τις αρχές Ιουλίου, παρότι είχαν ξεκινήσει σχεδόν έναν μήνα αργότερα, είχαν μειώσει θεαματικά τη διαφορά.

Όμως η προσεκτικά σχεδιασμένη διαδρομή της Packard δημιούργησε ένα δικό της πρόβλημα.

Ο διευθυντής διαφήμισης της εταιρείας είχε επιλέξει να περάσει το αυτοκίνητο από γραφικές περιοχές της Γιούτας και του Κολοράντο, επειδή πίστευε ότι τα τοπία θα έδιναν καλύτερες διαφημιστικές φωτογραφίες.

Αυτό έστειλε το Packard σε κακοτράχαλες περιοχές με φαράγγια και στα Βραχώδη Όρη.

Τότε μπήκε στον αγώνα ακόμη ένα αυτοκίνητο.

Με την Oldsmobile, τα αυτοκίνητα γίνονται τρία

Στις 6 Ιουλίου, ένα τρίτο αυτοκίνητο αναχώρησε από το Σαν Φρανσίσκο.

Οι έμπειροι οδηγοί και μηχανικοί Λέστερ Γουίτμαν και Γιουτζίν Χάμοντ ξεκίνησαν με ένα πολύ μικρότερο Oldsmobile Curved Dash Runabout του 1902, σε ακόμη μία προσπάθεια να γράψουν ιστορία με την υποστήριξη κατασκευαστή.

Τώρα τρία αυτοκίνητα αγωνίζονταν προς τα ανατολικά.

Το Oldsmobile αρχικά κινήθηκε γρήγορα μέσα από τη Σιέρα Νεβάδα και μπήκε στη Νεβάδα. Σύντομα όμως τα μηχανικά προβλήματα εξανέμισαν το πλεονέκτημά του.

Κάποια στιγμή, ένα σπασμένο εξάρτημα άφησε το μικρό Oldsmobile να μπορεί να κινηθεί προς τα πίσω, αλλά όχι προς τα εμπρός.

Ξαφνικά, ο Τζάκσον είχε ένα προβάδισμα που άξιζε να προστατεύσει.

Πρώτος στη Νέα Υόρκη

Στις 4:30 π.μ. της 26ης Ιουλίου, το Vermont μπήκε στο Μανχάταν.

Οι τελικοί αριθμοί ήταν εντυπωσιακοί: περίπου 9.012 χιλιόμετρα (5.600 μίλια), 63 ημέρες, 12 ώρες και 30 λεπτά, και 8.000 δολάρια από την τσέπη του Τζάκσον.

Σύμφωνα με το PBS, στο ταξίδι καταναλώθηκαν περίπου 3.028 λίτρα βενζίνης (800 αμερικανικά γαλόνια).

Το συνολικό ποσό των 8.000 δολαρίων περιλάμβανε το αυτοκίνητο, την αμοιβή του Κρόκερ, καύσιμα, φαγητό, διαμονή, ελαστικά, ανταλλακτικά, ακόμη και τα 15 δολάρια που ξόδεψαν σε Budweiser.

Ο Τζάκσον έχασε επίσης περίπου 9,1 κιλά (20 λίβρες).

Η New York Herald περιέγραψε το Winton ως καλυμμένο με λάσπη και πολύ ταλαιπωρημένο ύστερα από το εξαντλητικό ταξίδι. Το φτερό του ήταν σπασμένο και ο εμπρός άξονας στραβωμένος, αλλά το αυτοκίνητο είχε φτάσει στον προορισμό του.

Τι απέγιναν το Packard και το Oldsmobile;

Το Packard τελικά έφτασε στη Νέα Υόρκη.

Ο Φετς και ο Κράρουπ έφτασαν περίπου δύο εβδομάδες μετά τον Τζάκσον. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο συνολικός χρόνος του ταξιδιού τους ήταν περίπου μιάμιση ημέρα μικρότερος από εκείνον του Τζάκσον.

Όμως είχαν αναχωρήσει από το Σαν Φρανσίσκο σχεδόν έναν μήνα αργότερα.

Έτσι, τερμάτισαν δεύτεροι.

Το Oldsmobile ήρθε τρίτο.

Ο Γουίτμαν και ο Χάμοντ έφτασαν στη Νέα Υόρκη στις 17 Σεπτεμβρίου, έχοντας περάσει 73 ημέρες στον δρόμο. Στη συνέχεια συνέχισαν βόρεια προς τη Βοστώνη, όπου κατέβασαν τους εμπρός τροχούς του Oldsmobile μέσα στον Ατλαντικό Ωκεανό.

Αυτό επέτρεψε στην εταιρεία να προβάλει ένα δικό της ορόσημο: την πρώτη διάσχιση με αυτοκίνητο από θάλασσα σε θάλασσα.

Μέχρι το τέλος του 1903, τρία αυτοκίνητα είχαν διασχίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το ερώτημα δεν ήταν πλέον αν μπορούσε να γίνει.

Το ερώτημα ήταν πόσο γρήγορα μπορούσε να γίνει.

Τι απέγινε το Vermont;

Το αυθεντικό Winton Vermont του 1903 διασώζεται στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Αμερικανικής Ιστορίας του Smithsonian, μαζί με τα μικροσκοπικά γυαλιά οδήγησης του Μπαντ.